سهم اعراب ایرانی از
فشار بی امان دولت
اعراب نیز با دیگر اقوام و
جوامع دیگر در ایران سرنوشت مشترکی را سهیم هستند . اعراب که
دولت بشکلی سیستماتیک سعی در نابودسازی آنها دارد عموما در
استانهای خوزستان ، هرمزگان و بوشهر زندگی میکنند و یا بهتر
بگوئیم سعی میکنند تا زندگی کنند . آنها نیز مانند ما ترکهای
آذربایجان از حق خواندن و نوشتن به زبان خود محروم بوده و
نمیتوانند آزادانه کتاب، روزنامه . یا مجله ای داشته باشند .
اعرابزندگی سختی داشته و علاوه بر این با شرایط سخت بهداشتی،
اقتصادی و اجتماعی نیز سر و کله میزنند . گاه گاهی شبانه
حملاتی به خانه های اعراب ترتیب یافته و بعد از تفتیش منزل اهل
خانه بازداشت شده و به محلی دیگر که کسی از آن خبر ندارد منتقل
میشوند . اعراب که بقولی بدین ترتیب بزور از محل سکونت و زندگی
خود مهاجرت داده میشوند تقریبا یک و نیم میلیون نفر جمعیت
دارند .
خوزستان و مخصوصا اهواز
دارای خاکی بسیار حاصلخیز،منابع غنی گازطبیعی و نفت است . بعد
از برسرکارآمدن احمدی نژاد و علی الخصوص بعد از سال 2005 فشار
بر اعراب ساکن منطقه رو به افزایش گذاشته شده است . دولت در
این راستا به راه و روشهائی عجیب دست زده و حتی در نظر دارد تا
مسیر رودخانه های کارون و کرخه را بوسیله سد ها و آبگیرها بسوی
اصفهان و یزد تغییر تغییر دهد . از اینروست که امروز مردم
استان خوزستان تقریبا دوازده ساعت در طول شبانه روز آب ندارند
.
سازمان
ملتها و اقلیتهای غيررسمی (UNPO)
در بیانیه ای که بدنبال نشست ماه مه سال 2008 در بروکسل منشر
نمود چنین مینویسد: " ایران کشوری است که ملتهای بسیاری را در
دل خود جای میدهد . این خلق ها و در رأس آنها ترکهای آذربایجان
، ترکمن ها، اعراب ، بلوچ ها و دیگر اقوام بر اساس ماده صد
وپانزدهم قانون اساسی میتوانند آزادانه به زبان مادری خود
بنویسند و بخوانند . در حالیکه در این کشور نمیتوان از فضائی
مناسب برای اجرای حقوق بشر، دموکراسی و صلح و ارامش سخن گفت .
