جمهوری اسلامی به حقوق
مصرحه قومیتها در قانون اساسی خود نیز پایبند نیست!
سازمان آزادیبخش ترکمن
صحرا – تورکمن صحرا آزادلیق قوراماسی
یک سال پس از پیروزی
انقلاب اسلامی در سال 1357 قانون اساسی جدیدی مبتنی بر
ایدئولوژی و آرمانهای انقلاب اسلامی نگاشته شد که هرچند
نواقص و کاستیهای برجسته ای به همراه داشت با این وجود
موادی در آن مشاهده می شد که اجرای آنها می توانست این
باور را که براستی انقلابی واقعی در جهت منافع مردم در
ایران شکل گرفته است در اذهان بنشاند. یکی از آن مواد اصل
15 قانون اساسی بود که به قومیتها حق تدریس به زبان قومی و
انتشار کتب و نشریات به زبان خود را می داد. اما با گذشت
چند سال بر همه اقوام ثابت شد که اینها شعاری بیش نبوده و
تنها برای تزیین تابلوی قانون اساسی و فرونشاندن شور
انقلابی اقوام صورت گرفته است.
اکنون با گذشت 28 سال از
انقلاب اسلامی در عمل شاهدیم که هیچ یک از مواد قانون
اساسی مرتبط با اقوام و مذاهب چون اصول 17 و 15 و 12 تحقق
نیافته و اقوام ایرانی سالیان درازی را در انتظار واهی
نشسته اند. دهه اول انقلاب اسلامی جنگ بین ایران و عراق
بهانه ای در دست رژیم بود برای ایجاد انتظار تا پایان جنگ
و آغاز دوره آرامش.
دوره بعداز آن «دوره
سازندگی» نام گرفت. شخصیت سمبلیک آن دوره هاشمی رفسنجانی
بود که تنها چیزی که مشمول برنامه هایش نمی شد«سازندگی در
میان اقوام و احیا فرهنگی آنها» بوده است. حال سوء استفاده
های مالی ای که آنها در دوره به اصطلاح سازندگی در اکثر
نقاط ایران کرده اند جای خود دارد.
دوره بعد دوره اصلاحات نام
گرفت با پرچمداری محمد خاتمی که با شعار ایران برای
ایرانیان پا به میدان گذاشت و با ایجاد امیدی در دل اقوام
مورد تبعیض ایرانی بیشترین آرای آنها را از آن خود ساخت.
اقوام ایرانی علاوه بر اجرای اصل 48 قانون اساسی که توزیع
عادلانه ثروت را برای تمام مناطق ایران می خواست، بر اجرای
اصل 15 قانون اساسی نیز پای می فشردند. اقوام ایرانی با
تاکید بر اصل 15 قانون اساسی خواهان احیا زبان و فرهنگ
تهلیل رفته خود بودند.
اما دیری نگذشت که بر تمام
اقوام ایرانی از جمله ترکمنهای ایران روشن شد که شعارهای
اصلاح طلبان نیز جز جاذبه ای کاذب ره توشه ای نداشته است و
حتی در صورت موافقت اصلاح طلبان نیز آنان قدرت ایستادن
و شهامت دفاع از خواسته های برحق ایران در برابر قدرت
قاهره رهبری که تمام مسائل ایران را تنها با یک فرمان در
جهت بینش متحجر خود سوق می داد، را نداشتند.
اقوام ایرانی در طی 28 سال
حکومت اسلامی نه تنها شاهد عمل آنها به وعده هایشان و
اجرای اصول قانون اساسی بودند بلکه مورد تهاجم پنهانی
علیه زبان و فرهنگ خود در قالب سیاست آسیمیلاسیون جمهوری
اسلامی قرار گرفتند.
به عنوان نمونه توسط
دلقکان جمهوری اسلامی بدترین تمسخرها علیه زبان ترکی به
شکل جوکهای تحقیر آمیز ترویج یافت و این شیوه چنان گستره
ای داشت که حتی بسیاری از ترکهای ایرانی برای دوری از
تحقیر خود مجبور به پنهان ساختن هویت ترکی خود شدند.
در ترکمن صحرای ایران نیز
سیاست مشابهی در پیش گرفته شده اما با این تفاوت که تمامی
مردم ترکمن صحرا که دومیلیون جمعیت ایران را شکل می دهند ،
همواره به تاریخ و زبان و هویت قومی خود بالیده اند و یک
ترکمن همیشه با افتخار از ترکمن بودن خود سخن گفته است.
چرا که ترکمنها در تمام ایران با سلحشوری و حماسه سرایی
خود زبانزد خاص و عامند و این موضوع کار را بر رژیم دشوار
کرده است. رژیم که از سالها پیش دریافته که در ترکمن صحرا
نمی توان سیاست تحقیر آمیز پیش برده در آذربایجان را تعمیم
داد به شیوه های دیگری دست زده است . در این دوره تمام
تلاش رژیم این بوده که به هر شکلی از نام ترکمن در نشریات
و ادارات استفاده نکند و به گونه ای این واژه ها را از
اذهان بزداید. رژیم به جای کلمه ترکمن کلمه بومی را بکار
می برد. به جای ترکمن صحرا نام «دشت گرگان» را استعمال می
کند. نام شهر قارقی و امچلی را که نامهای اصیل ترکمنی
هستند به سیمین شهر، نام مامی زیتونلی را به نگین شهر و
نام کوموش دپه شهر تاریخی ترکمنها رابه نام بی محتوای
گمیشان تغییر داده است.
در ترکمن صحرا نامگذاری
ترکمنی روی کودکان ترکمن نیز از مشکلات فرهنگی مردم ترکمن
است که باید برای تحقق آن از هفتخوان رستم بگذرند و یا در
طول مسیر بوروکراسی خسته از راه برگردند و نامی فارسی را
که هیچ مناسبتی با فرهنگ و روحیات آنها ندارد بر فرزند خود
تحمیل کنند.
در ترکمن صحرای ایران هیچ
نشریه ای مختص زبان ترکمنی وجود ندارد. تنها یک هفته نامه
و یکی دو گاهنامه وجود دارد که برخی از صفحات آنها به زبان
ترکمنی اختصاص یافته و حتی همان مقدار نیز همیشه مورد
حساسیت و مانع تراشی مسئولین فرهنگی منطقه بوده است.
تدریس زبان ترکمنی و در
واقع اجرای اصل 5 ا قانون اساسی در میان ترکمنها به آرزویی
دست نیافتنی تبدیل شده است و ترکمنها دیگر کاملا باور کرده
اند که تا وقتی که این نظام پا برجاست نه تنها قدمی برای
احیای زبان و فرهنگ آنها برداشته نخواهد شد بلکه در این
برهه از زمان بایستی برای پاسداری از بازمانده های میراث
فرهنگی نیاکانشان بکوشند و روشنفکران ترکمن در این راستا
با جان و دل و خالصانه به کارهای فرهنگی روی آورده اند.
وقتی که در منشور سازمان
ملل و مصرحات حقوق بشر بر حضانت از زبان و فرهنگ اقوام
تاکید می شود وقتی که یونسکو در گزارش ماه مارت 2006 خود
اعلام می کند که هر دو هفته یک زبان در دنیا نابود می شود
که باید چاره ای برای آن اندیشید، آری در این میان در
جمهوری اسلامی درست بر خلاف آن خواسته ها ، در جهت نابودی
بیشتر زبان اقوام از طریق تحقیر و تحریم مطبوعاتی آن چاره
اندیشی می شود.
از ایام قدیم گفته اند
فارسی شکر است و ترکی هنر است. ما ضمن احترام به زبان
فارسی که از زبانهای دیرینه و غنی دنیاست بر پاسداری از
زبان ترکمنی به عنوان یکی از شاخه های زبان ترکی تاکید
داریم و به رژیم جمهوری اسلامی هشدار می دهیم که در صورت
ادامه بی توجهی به منشور سازمان ملل و حقوق بشر و نیز
قانون اساسی ایران ، بالاخره دود آن به چشم خود رژیم خواهد
رفت.ما اعلام می کنیم که زبان و فرهنگ ما ناموس و شرف
ماست که در جهت پاسداری از آن به هر شیوه مبارزه ای دست
خواهیم زد.
مقامات جمهوری اسلامی
فراموش نکنند که مردم ترکمن صحرا آتش زیر خاکستری هستند که
آنگاه که بادی دوباره وزیدن گرفت دگربار شعله ور خواهد شد
و پاسخ بدخواهان را به شکل شایسته خود خواهد داد. آن روز
دیر نیست.
سازمان آزادیبخش ترکمن
صحرا – تورکمن صحرا آزادلیق قوراماسی
TURKMENSAHRA AZADLYK GURAMASY
TURKMENSAHRA LIBERATION ORGANIZATION
