معماری آذربایجان در دوره ایلخانیان
شکل
گیری دولت ایلخانیان در قرن سیزدهم میلادی نویدبخش آغاز
تغییراتی مهم در تاریخ آذربایجان بوده و صفحه جدیدی در فرهنگ
آذربایجان گشود .
ایلخانیان به علوم و دانش علاقه بسیاری داشته و هلاکوخان
(1265- 1256 ) مؤسس این سلسله در شهر مراغه اولین رصدخانه کشور
را بنا نمود . در ایندوره تاریخی حساس انتقال پایتخت کشور به
شهر تبریز اهمیت و ارزش این شهر را صد افزون نموده و آنرا
تبدیل به مرکز هنر ، فرهنگ و هنرمندان نمود . طولی نکشید که در
حومه تبریز اماکن مسکونی همانند ارغوانیه ، غزانیه و رشیدیه در
اطراف تبریز شکل گرفته و ساخته شد . مجتمع رشیدیه که توسط
رشیدالدین وزیر غازان خان حکمران ایلخانی ساخته شده بود از
شهرت بسیاری برخوردار گشت . رشیدیه به شهرک های تحصیلی و یا
آکادمیک امروزی شباهت داشته و دارای بیست و چهار کاروانسرا ،
سی هزار خانه ، مدارس مختلف ، دو کتابخانه بزرگ ، حمام ها
،باغات میوه ، آسیاب ها ،کارگاههای ریسندگی و تولید کاغذ ،
کارگاههای رنگرزی ، ضرابخانه ، دو مسجد و ساختمانهای باشکوه
بود . شهرت اصلی رشیدیه بیشتر به گنبد بزرگ آرامگاه رشیدالدین
، شفاخانه و مجتمع باغ و سرا مربوط میشد . یکی از باشکوه ترین
آثار این عصر مسجد علیشاه تبریز( قرن چهاردهم ) و آرامگاه
الجایتو خدابنده در سلطانیه میباشد .
هر
دوی این آثار توسط تاج الدین علیشاه تبریزی وزیر مدبر حکمران
ایلخانی الجایتو محمد خدابنده ساخته و پرداخته شده بود . مسجد
علیشاه که بعدها با نام ارک علیشاه شهرت یافت و آرامگاه باشکوه
سلطانیه یعنی آثار برجسته دوره ایلخانان در تبریز و زنجان برای
هنرمندان دوره های بعدی مایه الهام ارزشمندی بحساب میآید . در
معماری و ساخت مدارس و مساجد دوره تیمور در سمرقند نیز مسجد
علیشاه الگو قرار داده شده است . صد سال بعد از ساخت گنبد
الجایتو خدابنده برونلسکی معمار ایتالیائی در ساخت گنبد کلیسای
سانتا ماریا دل فیوره قواعد و اصول ساخت گنبد سلطانیه را سرمشق
خود قرار داده است .
یکی
از زیباترین نمونه های معماری شهر تبریز در قرن پانزدهم گؤی
مسجد ( مسجد کبود ) میباشد که توسط معمار خواجه علی گوجه جی و
نقاش نعمت الله البواب ساخته شده است . ساختار معماری این اثر
بزرگ که فیروزه جهان اسلامی شناخته میشود ، گنبد مونومنتال آن
، سالن بزرگ هشت ضلعی آن ، نقوش هندسی و رومی آن ، تزئینات
حکاکی شده عالی و کتیبه های هنرمندانه آن رشد فوق العاده هنر
معماری آذربایجان در قرن پانزدهم را آشکارا در میان میگذارد .
با
تشکیل دولت صفوی در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم
جریانهای سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی سرزمین مقدس آذربایجان را
در بخش جنوبی تمرکز بیشتری بخشید . بدین ترتیب شهرها وسعت
بیشتری یافته و منطقه رشد چشمگیری پیدا کرد . موقعیت تبریز نیز
از نظر معماری تقویت قابل ملاحظه ای یافت . ارتباط ویژه و
صحیح معماری ساخته ها با شرایط طبیعی و محیطی ، ترکیب بندی
جامع ، ابعاد باشگوه گنبدها ، بکارگیری زیبای تکنیک های حکاکی
و جای گرفتن کتیبه های بی نظیر در آثار معماری ایندوره خود به
بهترین شکل دیدگاه رش کرده هنری در این منطقه را نشان میدهد .
معماران و نقاشان آذربایجانی قرون پانزدهم و شانزدهم در
کشورهای دیگری نیز فعالیت کرده و آثار ارزشمند بسیاری ساخته
اند .
در
آثار معماری بورسا ، قاهره ، بغداد ، دربند ، هرات ، سمرقند و
دیگر شهرهای خاورمیانه میتوان امضای هنرمندان آذربایجانی را
بوضوح مشاهده و بدان غرور ورزید .